Ik ben een groot fan van het lichaam. Niet alleen het fysieke lichaam, maar het gehele systeem wat jouw mens maakt. Ons lijf heeft een ongelofelijk grote intelligentie wat met ons hoofd eigenlijk nauwelijks te bevatten is. Het lichaam heeft het vermogen om gewoon te bewegen. Het is een biochemische fabriek met ontelbare verschillende soorten cellen en stofjes wat ingenieus samen werkt met elkaar. Echt niets is zomaar, alles houdt verband met elkaar en heeft een functie. En dit alles zodat jij mens kan zijn, kan leven en jij kan doen wat je doet.
Jouw lichaam weet wat nodig is en doet dit ook gewoon. Werkelijk alles heeft een functie ... Om jou te dienen. Ons systeem communiceert de gehele dag door middels gevoelens en emoties met ons over onszelf en onze omgeving. Wat dienend is voor ons en wat niet.
Jouw lichaam heeft het vermogen om te helen. Als een bot gebroken is, dan groeit het weer aan. Als er een fysieke wond is, dan gaat jouw lichaam aan de slag om dat te genezen. Ik ben nog geen machine tegen gekomen wat dit zelf kan. En wij mensen kunnen dit gewoon, dat is onze natuur. Ook emotionele en mentale wonden kunnen door jouw systeem worden hersteld. Daar heeft het gevoelens en emoties voor. Om jou weer jouw natuurlijke balans te laten terug vinden.
Je zou kunnen zeggen dat zolang wij onszelf er niet mee bemoeien dan weet het lichaam, of beter gezegd jouw hele systeem, de weg. En daar gaat het nog wel eens mis. We zijn namelijk ook uitgerust met een hoofd, met een mind. Met daarin ons denken. En ons denken heeft een eigen programma dat vaak los staat van onze natuurlijke staat.
We hebben ideeën over hoe het zou moeten zijn of over hoe we willen dat het gaat. Hoe of wie we zouden moeten zijn. Wat wel en vooral wat niet. Wat wel ‘gepast ’is en wat niet. Wat wel ‘handig’ is en wat niet. Onze mind zit vol met beelden, overtuigingen en aannames. En daar vinden we dan ook nog eens wat van. Het heeft beelden over de werkelijkheid, over hoe de werkelijkheid zou moeten zijn. En daar gaat het mis. Want die beelden komen vaak niet overeen met hoe de werkelijkheid is.
Kortom: we gaan ons met denken en ego bemoeien met onze natuurlijke staat en intelligentie. Je zou kunnen zeggen dat er een grote censurist aanwezig is in dat uiterst mooie en intelligente systeem, dat constant dingen afwijst. Het gevolg is dat we ons willen aanpassen aan die beelden. Daarnaar gaan gedragen. Ik zie dat onze verhouding tot ons onszelf, ons lichaam en met name onze gevoelens en emoties daar vaak de dupe van is. Tegen hele delen van onszelf zeggen we: Ja, maar dát wil ik niet.
Zeker emoties zijn in onze Westerse maatschappij daarin vaak de Sjaak. Verdriet. ‘Laat dat vooral niet zien, wees sterk.’ Terwijl jouw lichaam op dat moment misschien gewoon pijn heeft. Emotionele, mentale of fysieke pijn en dat wil laten weten. Zodat je hier goed voor kan zorgen en steun kan vragen. Boosheid. ‘Dan heb je jezelf niet in de hand. Of dan ben je niet aardig.’ Terwijl boosheid er is om je te laten voelen dat er een grens wordt over gegaan. Door anderen of door jezelf. Angst. ‘Vooral niet bang zijn. Doe niet zo kinderachtig, houdt je groot.’ Terwijl angst je oplettendheid geeft om te kijken of iets werkelijk voor jouw klopt. Zodat je niet al te onbezonnen zomaar overal induikt.
Ik zie veel mensen in mijn praktijk die het lastig vinden om zich te verhouden tot hun gevoelens of emoties. Ze moeten weg, worden eronder gehouden of het moet worden opgelost. Terwijl ze gewoon gevoeld en erkent willen worden.
Stel nou dat ik mijn arm niet mooi vind. Ik kijk er eens goed naar en zie de inmiddels dunner wordende huid op mijn arm en hand. De rimpels, die vlekken van mijn sproeten, de aderen die erop liggen. En ik besluit: Nou nee, dít deel van mijzelf wil ik niet. Ik doe mijn dakraam open, gooi mijn arm naar buiten en ik sla het dakraam dicht. “Zo daar ben ik lekker van af.” Wat gebeurt er dan?
Juist, dat doet pijn! Direct voelbaar. Ik doe mezelf pijn. Je voelt direct dat dit niet de oplossing is. Ik kan mezelf niet amputeren. Ik kan niet zeggen dat wil ik niet en in de ban doen, dan doe ik mezelf pijn. En toch is dat wat we constant doen met onszelf. Vaak met onze emoties en gevoelens. Delen van onszelf afwijzen. Denken: Dít wil ik niet. En juist dát creëert de pijn. Niet de gevoelens of emoties zelf. Dat is gewoon gevoel. It’s just stuff. Dat gaat voorbij als een golf. Maar de afwijzing en het wegdrukken hiervan, dát creëert lijden.
En wat zou er nou gebeuren als je hier eens mee zou stoppen. Dat op het moment dat je merkt dat je iets van jezelf uit het dakraam wil gooien je zegt: “Wacht eens even. Nee, dit is een stukje van mij. Dát moet ik niet weggooien, dat wil ik bekijken en voelen.” Druk het niet weg, wees ermee. Het is er toch al en het hoort bij jou, dus kom er maar bij ...
Dat geeft heling. In plaats van delen weg te drukken en dus delen in dat ingenieuze systeem af te snijden, neem je het er letterlijk bij. Iedere keer weer als je iets tegenkomt wat je ogenschijnlijk lastig vind. Zo kan het weer geïntegreerd worden in jezelf. En word je een heler persoon. Een echter en authentieker mens, met alles wat er is.
Stop met de zelfafwijzing, met jezelf pijn doen ...
Stel jezelf in plaats daarvan de vraag: Wat zou liefde doen?
Jouw lichaam weet verder zelf de weg ...
Oefening:
Meditatie, kijken welke fysieke sensaties, gedachtes en gevoelens er zijn.
Schrijf ze op, op stukjes papier. Leg ze om je heen
Kijk ernaar.
Hoe verhoud je je hiermee?
Stel dat het ging om een klein kind die hier last van had, hoe zou je dan reageren?
Wat zou liefde doen?
Probeer dit te voelen. Adem door je hart. 4 tellen in, 4 tellen uit.
Wat zou liefde doen?
Adem ieder briefje in naar je hart.
Ik hou van verwonderen en schrijf hier graag over.
Dingen die klein lijken, maar eigenlijk essentieel zijn. Verwondering over ogenschijnlijke ‘gewone’ dingen in het leven. Waar ik zomaar in volle vaart langs kan leven. Die ‘buiten gewoon’ blijken als ik er bij stil sta en het kan zien. Als ik me er bewust van wordt. Aandacht en presentie schenkt mij dat ik me weer kan verwonderen. Het geeft mij diepgang en maakt mijn leven zo waardevoller.